رایحه باران

http://rayehe.wordpress.com/

بی تو هیچم . به من فهماندی که یک لحظه اگر چشم هایت را به رویم ببندی ، تلو تلو می خورم و مسیر زندگی ام را سکندری می روم . همین روزها ، درست همین روزها که گمان می کردم بزرگ تر شده ام ، فهمیدم که هنوز هم برای بالا و پایین رفتن نفس هایم محتاج توجه توام .

تو ، خدای خوب چاره ساز منی . وقتی ذهنم دیگر به هیچ جا نمی رسد و شانه های بی طاقتم تاب تحمل بار زندگی ام را هم نمی آورند ، بار امانت را از دوشم برمیداری و اطمینانم می دهی که دست تو بالای همه ی دست هاست و اگر ،  اگر دنیا هم برایم نقشه بکشد ، تو نقشش را بر آب می کنی .

این روزها گرمای بودنت را بیشتر حس می کنم . حالا که دست هایم را سپرده ام به اراده ی تو تا برای کم آوردن ها و بی صبری هایم فکری بکنی ، مطمئن شده ام تو برای همه ی این دلهای بی قراری که در سراسر زمین گسترده اند ، چاره ای داری و حرف زدن با تو ، بهترین روش های شنیدن را یاد آدم می دهد ... شنیدن در سکوت  ، با پاسخی که به جان آدم می نشیند و بی راهه نمی رود .

به تو اعتماد می کنم از اینجا به بعد راه را و قول می دهم شک نکنم .

خودم را ، مادرم را ، پدرم را ، همسرم را و فرزندم را به تو می سپارم .

مطلب زیر از وبلاگ استاد کاکایی است . این مطلب را برای پسرش که امروز " 18 تیر " بی گناه سیلی خورد نوشته است . خواندنش خالی از لطف نیست .

برای پسرم که امروز بی گناه سیلی خورد

این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای جنگی که بود  برای تن های تکیده در لباسهای خاکستری برای آرامش مادرانم در آوار بمب  برای هیجان پدرانم در آشوب مرگ . این همه سال شعر خواندم و ترانه نوشتم برای آفتابی که بی نیاز از دلیل بود .

از جنگ که برگشتم پیراهن خاکستریم را آویختم به دیوار خاطرات و به زندگی با مردمی سلام گفتم که عطر شناسنامه هایشان در مشام جانم بود و اسمم در میان اسمهایشان بالید و کم کم بزرگ شد .با گریه هایشان گریستم و با خنده هایشان خندیدم .

و امروز کنار من بودی و بی گناه سیلی خوردی از کسی که لباس خاکستری مرا پوشیده بود مقابل چشم حیرت زده ی من سیلی خوردی در بی پناهی و ناچاری وخدایی که تنها دوستت بود دید که بی گناه سیلی خوردی از حشره ای که در لباس من خزیده بود همان لباسی که من به دیوار خاطراتم آویخته بودم.

و آن لحظه اندیشیدم کاش پس از جنگ سوزانده بودمش تا تنپوش بلایی چنین نمی شد.

پسرم

 به تن های تکیده ای که در لباس من سالهای پیش جنگیدند شک نکن . به قهرمانان قصه های من شک نکن . به رودخانه های خون آلود اروند و کارون شک نکن  به تن های مجروح تنگه ی چزابه شک نکن به بدنهای خاک آلود دشتهای مهران شک نکن  فقط  به حشره ای شک کن که در لباس من خزیده بود .

بد نیستم اما تو خوبی های کوچکم را بیشتر از آنچه هست در چشم دیگران می نمایانی . خوب نیستم اما تو زشتی های بزرگم را از چشم همه می پوشانی . هرگز پرده ها را از دالان های وجودم کنار نزده ای که کجی ها و ناراستی های درونم نمایان شود .
بخشایش ات زیباست . دستهایت را باز کرده ای و مرا در آغوش مهربانی ات می کشی . نجوای آرامم که در گوشت می پیچد ، حتی به شکایت های بی دلیل هم پاسخ میدهی .  قبل از آنکه لیاقتش را پیدا کنم ، نعمت هایت را به سویم سرازیر می کنی . غمگین که می شوم ، به تو اعتماد می کنم تا دریچه های کوچک شادی را به رویم باز کنی و در لحظه های سخت دست هایم را محکم بگیری  .
تو نهایت اشتیاق منی برای جستجو در آسمان . هر جا که نگاه می کنم ، لبخند تو پیداست .
خداوندا تو را سپاس که  2 سال پیش در این روز زیبا  فرشته ای را از میان حوریان بارگاهت انتخاب کرده و او را به من هدیه دادی . فرشته ای که نگاهش ، لبخندش و  نفسش به من آرامش می دهد . هرگاه به "دینا " نگاه می کنم محبت تو را در چشمان زیبای او می بینم و هرگاه در آغوشم می خوابد گرمای وجود تو را حس می کنم . تورا شکر که همواره از آسمان به من می خندی ....

امروز 27 امین سالروز تولد من و 2 ومین سالروز تولد دیناست . آرزوی من در این روز دیدن روزهایی سبز و شاد برای همه ی بچه های ایران است .

سلام به همه ی دوستان عزیز مجازیم . می دونم که این روزها غالبا دل و دماغ برای گذاشتن پست جدید ندارین ولی فکر میکنم در کنار هدف سبزمون ، همه ی ما باید به زندگی عادی برگردیم . برای همین این پست رو می گذارم تا حال و هوای خودم هم کمی عوض بشه  .

بالاخره من اومدم مالزی . 3 هفته ی پیش کوله بار سفر رو بستم و با خانواده محترم عازم سفر برای ادامه تحصیل شدیم . البته توی همین سه هفته تجربه های زیادی کسب کردم که به مرور براتون می گذارم .
قبل از هر چیز دلم میخواد از سرود عزیزم _ مامان سام نازنین _  و همسر محترمشون سعید آقا به خاطر راهنمایی ها و محبت های بی دریغشون تشکر کنم.
خدا کنه بتونم جبران کنم .
مالزی کشور سرسبز و زیباییه . همه جا سبزی میبینی و سبزی  . کوالالامپور هم شهر زیباییه . شاید قدم زدن در مراکز خرید و خیابان ها یکی از بهترین تفریحات در اینجا باشه . باران های استوایی زیبایی داره که امروز شاهد یکی از اونها بودیم . اینقدر بارون تند و بی وقفه بود که حس می کردی هر لحظه سیل جاری میشه . مردم آرامش عجیب و غریبی دارند و یکی از چیزهایی که آدم رو جذب می کنه همین آرامش عجیبه .
دو هفته اول به ثبت نام دانشگاه و استرس پیدا کردن خانه گذشت و بعد هم خرید لوازم خانه و شاید تازه امروز ما به ثبات نسبی رسیدم و وقت کردیم کمی برای روزهای آینده برنامه ریزی کنیم .
چیزی که اینجا خیلی مارو اذیت می کنه دوری از خانواده هاست . به خصوص من که وابستگی عجیبی به خانواده ام داشتم و دارم . ولی امیدوارم خدا کمک کنه و بتونم این مرحله رو هم پشت سر بگذارم . شما هم برام دعا کنید .  

راستی عکس بالا هم منظره ای از منطقه ی بوکیت جلیله که منزل ما اونجا هست . باز هم براتون عکس و مطلب از مالزی میگذارم .

شاد و سبز باشید

نگاه معصومانش از جلوی چشام دور نمیشه

رای ما کجاست؟؟؟؟ آقای کروبی در بیانیه خود به نکته ی قشنگی اشاره کرده اند :

ملت شريف ايران

22 خرداد ماه كه از حيث مشاركت كم سابقه شما مردم عزيز مي توانست جشنواره بزرگ جمهوريت در نظام امام خميني (ره) باشد به سوگواري تبديل شد ،‌ و در سوگواري جز مرثيه چه مي توان خواند ،‌ مرثيه اي براي اعتبار و آبروي راي فردي كه به عشق و ايمان براي تغيير اوضاع كشور به صحنه آمدند و چنين تخلف در امانت ديدند . نتايج اعلام شده براي انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري چنان مضحك و شگفت است كه در بيان و بيانيه نمي آيد و بايد فكر ديگري كرد .

اين شيوه راي گيري و شمارش آرا يادآور شمارش آرا مرحوم مدرس است كه حتي از شمارش رايي كه آن مرحوم به خويش داده بود دريغ كردند و تكرار دروغ پردازي هاي تلويزيوني يادآور آمارهاي منتشر شده در مناظره هاست . شگفتا كه مشاركت ملت به ابزار تحكيم دولت تبديل شد ،‌ واز دموكراسي به سوء استفاده از مشاركت ملت بسنده شد . بديهي است كه نتايج و نهاد برآمده از چنين شمارش آرايي فاقد مشروعيت است و مورد قبول اينجانب نيست .

من به پيشگاه ملت شكايت مي برم و دستان همه راي دهندگان به خصوص دانشجويان ،‌روشنفكران ،‌زنان محرومين و افراد مورد تبعيض اعم از دگر انديشان ،‌اقليت هاي قومي و مذهبي ،‌دراويش ،‌اهل حق را مي بوسم و حتما در مقابل اين مهندسي و تنظيم ناشيانه راي ملت سكوت نخواهم كرد و به عنوان فردي مستقل در چارچوب فكري و سياسي خاص خود و بر اساس مواضع و بيانيه هايي كه منتشر كرده ام در صحنه خواهم ماند و گزارش اقدامات خود را در بيانيه هاي بعدي به اطلاع ملت بزرگ ايران خواهم رساند .

 اين تازه اول داستان است .

مهدي كروبي

23 / 3/88